Aangepast zoeken

vrijdag 23 juni 2017

DeScorpio's Column: Niets wat we doen gaat Romy en Savannah terugbrengen

We begrijpen allemaal waarom er na dit soort verschrikkelijke gebeurtenissen stille tochten plaatsvinden. Waarom er Facebook-acties komen waarin men zoveel mogelijk hartjes verzamelt (ofzo). Daders worden bedreigd, straffen zijn te laag. Nederland huilt en walgt collectief. We leven met z’n allen mee met de familie van de meisjes van 14 die vermoord zijn.
We zijn boos!

Maar er is niets dat we kunnen doen. Romy en Savannah zullen nooit weten hoe spannend het is om voor de eerste keer auto te rijden. Ze zullen nooit trouwen, kinderen krijgen, een hekel aan hun werkgever hebben of huilen op de begrafenis van hun eigen ouders. 
Een stelletje snotneuzen met gedragsproblemen hebben dat van de meisjes afgepakt. En ze hebben de meisjes van ons afgepakt.

Mijn dochter is 13. Ik ben niet snel bang, maar dit soort verhalen maken zelfs de stoerste papa angstig. Hoewel ik eigenlijk geen zorgen zou moeten hebben over mijn dochter Chemene, heb ik die toch. Ze weet hoe ze zichzelf moet verdedigen, we hebben uitvoerig gesproken over gevaren en oplossingen. Ik heb eerder medelijden met degene die haar probeert te grijpen, want ik denk dat ze niets van hem heel laat. 
Toch is die angst er.

Bij Chemene op school zit een meisje. Uit respect voor het meisje zullen we haar Emma noemen. Emma is deze week aangerand door een jongen. Omdat ik niets wil verpesten voor Emma zullen we de jongen ook maar een alias geven, al heb ik zijn volledig naam voor mezelf genoteerd.
We noemen hem Dick van Hameren. Dick van Hameren heeft dus een meisje van 13 aangerand.
Een knaapje van 13 die een meisje van 13 aanrand, zo kort na de gruwelverhalen over Romy en Savannah. 
Nou, bij iedere papa gaan er dan alarmbellen rinkelen.
Dick heeft tegen Emma gezegd dat ze het tegen niemand mag vertellen. Doet ze dat wel, dan zal hij haar wat aan doen.

Mijn dochter pikt dat soort shit dus niet en heeft Emma overgehaald om vandaag met haar mentor te gaan praten op school. Ik vind dat stoer. Ik ben trots op die meid. 
“Kijk je wel uit?”, zei de bezorgde papa in mij.
“Pff, tuurlijk!”, zei Chemene schamperend en heldhaftig. 

Toen ik haar vanmorgen een uur voor de aanvang van haar eerste les op school had afgezet, zodat zij en Emma met die mentor konden gaan praten, reed ik peinzend en bezorgd weg.
Wat nou als dat teringlijertje straks alsnog achter die meiden aan gaat? 
Hoofdschuddend tikte ik mezelf op de vingers.
We moeten ons in Nederland niet laten terroriseren door knaapjes die amper in de puberteit zitten.
We moeten het niet hebben van de stille tochten, de bedreigingen en het klagen en janken op Facebook.

Wat we moeten doen is collectief optreden tegen wandaden. Zo’n jongen heeft misschien hulp nodig. Of een pak op z’n donder van z’n vader. Of gewoon een wijze les van de schoolleiding. 
Hoe dan ook, afwachten tot Emma aan het rijtje van Romy en Savannah wordt toegevoegd is geen optie. 
Mijn dochter ondernam actie en deed daarmee wat wij allemaal zouden moeten doen in Nederland.
Goed op elkaar passen en optreden tegen potentiële boeven, die grenzen dreigen te overschrijden.

Niet achteraf straffen, niet bedreigen, niet in elkaar slaan.
Nee!
Gewoon aan de bel trekken VOORDAT er iets gebeurt. 
Potverdikkeme, wat ben ik trots! Chemene is mijn heldin en Dick en Emma gaan vast een prachtig leven tegemoet.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws