Aangepast zoeken

dinsdag 23 mei 2017

DeScorpio's Column: Opvoeding


Na een paar keer gehoord te hebben dat ik een slechte vader ben omdat ik mijn kinderen teveel vrij zou laten ben ik er maar eens op gaan letten.
Een aantal maanden van kritische zelfanalyse volgden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mensen wel heel snel negatieve dingen roepen over iemand anders. Ja, op Facebook zie je doorgaans alleen de leuke en grappige gebeurtenissen uit een leven.
Dat ik streng ben als een bord niet wordt leeg gegeten of iemand een brutale grote mond geeft, dat zet ik natuurlijk niet op een sociaal medium.

Ik laat kinderen niet bepaald vrij om zich te misdragen. Wel leg ik veel uit, laat ik hen nadenken over hun eigen acties en over de gevolgen er van en vraag ik regelmatig hun mening. Ik behandel mijn kindertjes als mensen. Nee, ik behandel hen niet als volwassenen, maar als mensen die nog veel moeten leren.

Het opvoedproces is in mijn ogen een reis van A naar B. Ze worden als baby geboren en moeten door hun ouders worden onderwezen en klaargestoomd voor het echte leven. Maar het echte leven begint niet pas op je 21ste. Het echte leven begint eigenlijk meteen al.
Tanden poetsen, handen wassen en billen afvegen, daar hoef je als papa heus na 7 jaar niet meer bij te helpen. Natuurlijk houd je in de gaten of dit soort dagelijkse karweitjes goed gebeuren, maar mijn dochter van bijna 14 heeft echt geen aansporing meer nodig om haar stinkbakkes met tandpasta en een borstel schoon te schrobben.

Er worden bij mij thuis veel vragen gesteld. Toen m’n dochter een jaar of 6 was vroeg ze waar kinderen vandaan komen. Dat heb ik haar verteld. Het is namelijk geen geheim. Mensen doen altijd net alsof seks iets vies is. Alsof kinderen daar niets over mogen weten. Maar dat is natuurlijk bullshit. Ja, kinderen zijn er te jong voor. Maar het is een natuurlijk proces wat steeds weer plaats vindt. Bij mensen, bij konijnen en bij vissen. Dat het zich in de details bij iedere diersoort een tikkeltje anders voltrekt, dat is niet belangrijk voor een kind. Mijn taalgebruik was destijds ook zorgvuldig afgestemd op de wereld van een 6-jarig aapje. Maar ik ga niet lopen liegen. Kinderen worden niet door de ooievaar gebracht en komen ook niet uit een krop sla of zo. Ik wil niet voor m’n 40ste opa zijn hoor!! In mijn ogen is het belangrijk om een goede voorlichting te geven en kinderen niet zelf op onderzoek uit te laten gaan. Dat mogen ze doen als ze er klaar voor zijn. En dan goed voorbereid.

Eén van de kinderen zat te vertellen dat hem was geadviseerd  om zijn boosheid altijd te onderdrukken. Boosheid was niet okay, zeiden die stomme volwassenen tegen hem. Maar hoe onderdruk je boosheid? Nou, daar hadden die bananenplukkers wel een oplossing voor. Als je boos bent zet je je vingernagels in de muis van je hand en duw je tot de pijn je boosheid wegneemt.
WAT!? Zelfpijniging om een doodgewone emotie als boosheid te onderdrukken? Waarom zou je zoiets aan een kind leren? Zijn er niet genoeg mensen op de wereld die automutileren? Zijn er niet genoeg kinderen die zichzelf kwaad doen omdat ze zich geen raad weten met emoties!?
Emoties zijn belangrijk en de uiting ervan ook. Als je verdriet hebt moet je huilen. Als je plezier hebt moet je lachen. Boosheid onderdruk je niet. Je gaat ook niet als een barbaar meteen slaan of schoppen, maar je praat erover. Natuurlijk mag je best boos zijn als je het gevoel hebt dat jou onrecht wordt aangedaan. Gebruik een gezonde uitlaatklep. Als je het niet met je woorden kunt, dan doe je het met muziek, sport, kunst of wat dan ook. Maar slaan is dom en zelfpijniging is achterlijk.

Belangrijke beslissingen, regels en de manier waarop wij dingen doen bij ons thuis worden niet door kinderen gemaakt. Dat is inderdaad de taak van een ouder. Maar ieder regeltje, elke gewoonte, alle gebeurtenissen worden door mij uitgelegd. Kinderen moeten begrijpen wáárom ze iedere avond en ochtend hun tanden moeten poetsen. Dat leg ik uit.
Kinderen moeten begrijpen waarom ze hun bord moeten leeg eten en zich niet moeten volproppen met snoep. Dat leg ik uit.
Kinderen moeten begrijpen waarom papa’s en mama’s boos worden als zij bepaalde stoute dingen doen. Dat leg ik uit.

Het resultaat is twee relatief zelfstandige aapjes met een eigen mening, veel humor, een eigen identiteit en een diepgeworteld respect voor die papa en mama (want de mama en ik zitten op één lijn!) die hen zoveel respect tonen. Want daar gaat het om. Kinderen verdienen ook respect.

Een korte observatie van ‘andermans kinderen’ geeft mij de bevestiging dat ik het helemaal niet zo slecht doe. Vloeken, ongehoorzaam gedrag, het citeren van teksten uit muziek die helemaal niet voor kinderoren is bestemd. Gewelddadige ideeën en brutale grote bekken tegen hun opvoeders.
Dezelfde opvoeders die mij en mijn vriendin vertellen hoe wij onze kinderen zouden moeten opvoeden.

Misschien moeten we allemaal eens naar ons eigen leven gaan kijken, in tegenstelling tot de onophoudelijke bekritisering van de gewoontes en levensstijl  van iemand anders.
Mijn eerder genoemde kritische zelfanalyse heeft me weldegelijk anders laten denken over een aantal zaken. En ja, ik heb mijn ‘opvoedplan’ enigszins bijgesteld. Maar niet rigoureus. Verre van!
Ik ben trots op die kinderen en hoe ze in het leven staan. Er zit in die kleine koppies al enorm veel wijsheid en zelfredzaamheid.

Dat is geen borstklopperij, want ik ben niet de enige opvoeder die zich met hun leventjes bemoeit. Maar ik sta wel voor 100% achter de manier waarop ik dat doe.
Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie posten

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws