Aangepast zoeken

donderdag 23 maart 2017

DeScorpio's Column: Stoppen met roken

Ik ben in Maart 2013 gestopt met roken. Dat is dus deze maand al vier jaar geleden.
Het was moeilijk, maar dan vooral voor de mensen in m’n omgeving. Mijn vader zei zelfs op een goed moment tegen me: “Ga alsjeblíeft een pakje sigaretten halen!”
Van nature ben ik een opgefokt standje. Snel op de kast, veel temperament. Altijd m’n weerwoord klaar en in staat om vurig te beargumenteren waarom ik gelijk heb.

Temperamentvolle mensen hebben ook wel eens ongelijk. In dat geval geef ik het eerlijk toe en bied ik zo nodig mijn excuses aan. Als je net gestopt bent met roken, krijg je dat niet voor elkaar. Dan is alles ruzie, blaffen en onophoudelijk door discussiëren over irrelevante zaken. Mijn vader was daar, zelfs met zijn engelengeduld, al snel klaar mee.
Maar ik ben níet weer gaan roken. Ik hield het vol en werd langzaam maar zeker kalmer en gezelliger. Wel ben ik begonnen met het drinken van alcohol. Dat deed ik helemaal niet toen ik nog rookte. Verslavingsgevoelig als ik ben probeerde ik dus het ene kwaad met het andere te bestrijden.Het alternatief was een intens verdrietig gevoel om het missen van mijn dochter.
Te zwak om daar mee om te leren gaan zocht ik  troost op de verkeerde plek.

Mijn alcoholgebruik was hevig genoeg om bij mezelf te rade te gaan. ‘Waarom doe ik dit?’
In Januari 2017 ben ik gestopt met drinken en heb het sporten weer opgepakt. Op foto’s van Shagging Ponies zag ik mezelf steeds dikker en vormlozer worden. Dat kon mijn narcistische, ijdele, opgeblazen ego niet aan. In een maand of 2 ben ik heel wat kilo’s kwijt geraakt, zonder daarvoor te moeten stoppen met slagroomtaart en shoarma eten. Alleen geen alcohol meer en wat lichaamsbeweging. Lichaamsbeweging die hard nodig was, aangezien we geen live shows meer spelen met de Ponies. Iedereen die de band ooit live heeft gezien begrijpt dat ik heel wat energie verbrandde op het podium.

Vandaag voel ik me gezond. Geen sigaretten, geen alcohol, geen drugs, maar ook geen stress. Ik heb geen kort lontje meer, maar ga discussie niet uit de weg. Het zijn alleen veel kalmere woordenwisselingen en mijn beargumentering is er een stuk zuiverder op geworden.
De ironie van alles is dat je pas gaat realiseren wat voor lul je al die tijd was als je een paar stapjes verder bent. Nu pas merk ik hoe hard sigaretten stinken, hoe vervelend dronken mensen zijn.
Maar boven alles erger ik me aan mensen die vurig discussiëren en over de argumenten van anderen heen walsen. Toch begrijp ik het, omdat ik zelf ook altijd zo’n opgewonden standje ben geweest.

Ik ben trots en opgelucht dat ik geen zwakkeling meer ben.
De sigaretten en alcohol mis ik niet eens.
Nee, ik heb de ‘leegte’ niet opgevuld met iets anders. Er is maar één ding veranderd waardoor ik sterker in mijn schoenen sta.
Mijn voortdurende verdriet is verdwenen.
Ik zie mijn dochter iedere dag en weet dat het goed met haar gaat.
Nu pas begrijp ik hoe het is om gelukkig te zijn.
Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws