Aangepast zoeken

zondag 22 januari 2017

DeScorpio's Column: Margreet

Een vriendin van mijn vriendin heet Margreet.
Maar ze ziet er niet uit als iemand die Margreet heet, eerder als een Diana of Barbara. Ze is in mijn ogen ook helemaal nog niet oud genoeg om Margreet te heten.
Dat is raar toch? Dat ik dat vind…
Haar ouders hebben pakweg 30 jaar geleden gevonden dat Margreet heel goed bij hun pasgeboren baby paste. Of zou Margreet vernoemd zijn naar een grootmoeder of een buurvrouw of zo?
Dat doen mensen ook wel eens, hun kinderen vernoemen naar iemand met een hele stomme naam. Heel eervol natuurlijk, in sommige gevallen.
Zelf ben ik vernoemd naar mijn overgrootvader. Mijn vader wilde me eerst naar mijn grootvader vernoemen. Maar die heette Gerrit en dat vond mijn moeder niet grappig. Bedankt mam.
Tijdens het opgroeien baalde ik, net als veel andere kindertjes, van mijn naam.
Dat laatste is helemaal bij getrokken, want ik ben nu supertrots op mijn achternaam. Niet die stagename, waarmee ik op het Ponium* sta. Nee, ik heb het over mijn echte naam; Andeweg.
Dat is nog eens een oer-Hollandse naam, niet uit te spreken voor hotel-medewerkers in het buitenland.

Vroeger vond ik dat stom. Dat komt volgens mij omdat mensen op een bepaalde leeftijd alles stom vinden en zich overal voor schamen. Nu heb ik daar in mijn leven vrij weinig last van gehad, dat schamen. Maar zelfs de stoerste bink heeft onzekerheden en het feit dat anderen mijn achternaam niet uit hun strot kregen was een bron van onzekerheid voor mij.
Het was van korte duur hoor, dat wel.
Want de geschiedenis van mijn voorouders is rijk en ik ben trots op mijn ouders en grootouders.
Mijn opa heeft tegen de Nazi’s  gevochten en was een heuse kunstschilder.
Mijn vader speelde in een Beat-bandje en reisde met de Marine over de hele wereld.
Helden en artiesten dus!
Mijn opa is helaas overleden, maar m’n vader is springlevend en is 99 van de 100 keer de eerste die mijn schrijfseltjes leest.

Enfin, ik ben dus trots op m’n naam. Die stagename blijft, maar dat is puur voor de sfeer en voor de show. Je kunt geen rock ’n roll-band hebben zonder de poeha. Mensen houden van show. Daar heb ik altijd zoveel mogelijk bij stil proberen te staan wanneer ik het Podium betrad.
Mijn vriendin (Yessica) beseft dat als geen ander en heeft daarom haar eigen ‘artiestennaam’, die zij gebruikt voor haar modellenwerk. Dat werkt hartstikke goed, want ze is in staat om de glamour girl uit te hangen, shoots te doen, over opdrachten te praten en zelfs  in haar blote kont op internet te staan onder de naam Yessie June**.
En de volgende dag zit ze zonder make-up in haar joggingsbroek voor de televisie chocola te vreten met haar voeten op tafel en een dekentje over zich heen.

Volgens mij begrijpen alle vrouwen die dit lezen meteen wat ik bedoel.
We moeten in het leven soms een showtje weggeven. Soms is dat onze sociale verantwoordelijkheid. Soms moet het gewoon even om de dagelijkse sleur te doorbreken.
Ik doe dat met de naam DeScorpio, een naam die ik al 20 jaar gebruik, naast mijn echte naam.
Hoe ik er aan ben gekomen weet ik niet meer zo goed, maar ik weet wel dat ik te lang heb geprobeerd mijn twee levens te scheiden van elkaar.
Dat doe ik niet meer. Waarom niet? Omdat nieuwsgierige mensen me toch altijd wisten te vinden op internet. Omdat het te veel moeite begon te kosten om het gescheiden te houden. Omdat iedereen weet dat ik twee levens heb. Omdat ik niets te verbergen heb.
En misschien de belangrijkste: Omdat ik trots ben op beide levens.

Een naam is maar een naam. Margreet heet Margreet en niet Diana.
Misschien moet ik eens aan haar vragen hoe ze aan die naam komt, dat zal ze vast leuk vinden.

*Lees Lou’s column over verschillende podia:  http://3voor12.vpro.nl/lokaal/rotterdam/nieuws/2015/januari/column-lou-descorpio-van-cafevloer-tot-ponium.html

Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws