Aangepast zoeken

maandag 2 januari 2017

DeScorpio's Column: Leia


Deze week, zoals iedere week, schreef ik braaf een column.
Een vreemd voorgevoel bekroop me en al begreep ik niet helemaal waar dat gevoel vandaan kwam, ik besloot nog even te wachten met het versturen van mijn stukje tekst. De eindbaas van zoetermeernieuws.nl is een goedlachse, gezellige vent en klaagt niet als verhaaltjes te laat worden ingeleverd. Normaal ben ik bijzonder stipt, maar deze keer heb ik niets van mij laten horen. Ik schaam me er niet eens voor.

Het was bijna Kerstmis, een feestdag die ik gewoonlijk negeer. Een paar dagen geleden vertelde mijn dochter me dat Carrie Fisher een hartaanval had gehad. Ik schrok. De actrice die Princess Leia speelde was inmiddels 60 en lag op de intensive care na een hartaanval. Was dat misschien hetgeen dat mijn voorgevoel had veroorzaakt?

Ik stuurde mijn column nog steeds niet op, vierde Kerstmis zoals ik het ieder jaar vier; in m’n onderbroek met een stapel stripboekjes, junkfood en bier op de bank, Star Wars op de televisie.
Dat Carrie Fisher in het ziekenhuis lag was ik alweer vergeten. Ze was immers nog maar 60. Veel te jong om te sterven.

Op dinsdag 27 December hoorde ik op de radio dat ze toch was overleden. Mijn voorgevoel had het bij het juiste eind. Ik kreeg tranen in m’n ogen. Het is niet mijn stijl om aan dodenverering te doen, maar na David Bowie, Prince, Lemmy Kilmister, Scott Weiland en onze eigen Armand vond ik dat er wel genoeg helden gestorven waren. Dus toch maar een klein stukje herdenking. Je mag zoetermeernieuws.nl wegklikken als je Star Wars nog nooit hebt gezien. Je mag ook doorlezen, maar ik heb je gewaarschuwd!

Carrie Fisher, dat bipolaire stuk vreten waarmee ik me kon vereenzelvigen. Princess Leia, één van mijn eerste kalverliefdes. Niet de meest bekende actrice, niet de meest populaire, maar wel een echt mens. Geen plastic aankleedpop. Ze was één van ons…

Ik deed het enige dat ik kon doen. Ik sprong in mijn X-Wing, vloog naar huis, flikkerde m’n reeds geschreven column in de digitale prullenbak en begon opnieuw te schrijven.
Om te voorkomen dat dit een jankerig zeikverhaal wordt, wil ik het liever hebben over de films die zoveel betekenen voor de halve wereld.

De eerste keer dat ik ‘A New Hope’ zag moet ik amper 10 jaar oud zijn geweest. Samen met mijn moeder keek ik op televisie naar die vreemde film over een handjevol onwaarschijnlijke helden die het opnamen tegen de onvermijdelijke slechteriken. Nooit eerder had ik zoiets fantastisch gezien! Het was net als Star Trek, maar dan veel toffer. Star Wars is tenminste echt gebeurd.

De bobo’s van de televisie lieten mij respectievelijk één en twee weken wachten op ‘The Empire Strikes Back’  en ‘Return of the Jedi’. We waren in die tijd nog niet gezegend met internet en mijn nuchtere moeder vond het niet nodig om meteen naar Videoland te crossen om de VHS-banden te huren. Toen ik de films uiteindelijk zag smolt ik bijna van geluk.

Mijn pre-adolescente brein fantaseerde er op los. Jedi mind tricks, the Millenium Falcon, Light Sabres en Bounty Hunters speelden plotseling de hoofdrol in mijn nieuwste obsessie. Toen George Lucas in het begin van de 21ste eeuw met een nieuwe trilogie kwam ontplofte ik van enthousiasme en mijn dochter moest natuurlijk geloven aan een heus indoctrinatie-proces, zodra ze oud genoeg was om ondertiteling te lezen. Het kostte mij nauwelijks moeite om haar te enthousiasmeren.
Kun je je voorstellen hoe blij we zijn met Disney’s uitmelk-festijn?

Mensen die zeggen dat ze niet van science fiction houden en Star Wars daarom links laten liggen weten niet wat ze missen. Ieder z’n meug, natuurlijk, maar Star Wars ontstijgt in mijn optiek elke andere film in het genre. Sterker nog: Star Wars is een genre op zich. Ik raad iedereen die de film nooit zag en nog steeds niet is gestopt met lezen aan om toch maar even te gaan kijken. Begin dan met ‘The Phantom Menace’. Als je die al leuk vindt ga je de rest fantastisch vinden!

Vorige week nog keken m’n dochter Chemene en ik naar ‘Rogue One’ en zagen een jonge Leia (computeranimatie of zo, weet ik veel) op het grote scherm. Onze nerd-harten stopten bijna met kloppen. Toen wisten we nog niet dat Carrie Fisher’s hart er mee zou stoppen.
We zijn verdrietig, maar gunnen Carrie haar welverdiende rust. Ze is nu bij Prince en Lemmy.
May the force be with them…

Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws