Aangepast zoeken

zondag 8 januari 2017

DeScorpio's Column: “Je bent toch geen wijf?”

Steeds wanneer ik er aan terug denk moet ik er om lachen. Een jaar of 10 geleden zat ik bij mijn maatje Dave Gonzo in zijn studio om een zangpartij op te nemen voor mijn toenmalige band. In die tijd zaten Gonzo en ik nog niet in hetzelfde bandje, maar waren we wel vrienden.
Ik kende Dave als een werkpaard met veel humor, sociale vaardigheden en bezield gitaarspel.
Dave kende mij als een werkpaard met veel humor, sociale vaardigheden en een rock ’n roll stem vol potentie. Natuurlijk beschikten we allebei ook een bak vol negatieve eigenschappen, maar daar gaat het nu even niet over.
Dave’s studio was simpel, beperkt en ontbeerde een professionele uitstraling. Dat kon mij geen zak schelen, muziek maken doe je het beste wanneer je je op je gemak voelt. Ik voelde me op m’n gemak. We hadden samen al heel wat muziek opgenomen en zelfs zo nu en dan samen muziek gemaakt. In al die jaren dat Dave en ik samen doorbrachten als muziekmaatjes complimenteerde hij mij keer op keer over m’n stem. Rauw, maar toch ook zacht, met veel kracht en volume erin en een flink bereik.
Enfin, daar stond ik dus. In Gonzo’s studio. De reeds opgenomen drum-, gitaar- en bastracks bereikten mijn oren via een hoofdtelefoon en de microfoon stond pal voor mijn neus. De intro van het nummer kwam tot een eind en het was tijd voor het eerste couplet.
Ik haalde adem en zong twee regels.
Dave drukte op ‘STOP’.
“Wat de fuck doe je?”, vroeg hij ongenuanceerd.
“Zingen, hoezo?”, antwoordde ik geagiteerd.
“Je staat niet te zingen, je staat je aan te stellen”, zei hij, “doe het nog een keer”
Schouderophalend ging ik door, Dave drukte op ‘REC’ en ik zong diezelfde twee regels weer.
Dave drukte op ‘STOP’.
“Wat is er met je stem gebeurd, man?”, vroeg hij.
“Wat bedoel je nou!?”, ik snapte hem echt niet.
“Het lijkt wel of je auditie staat te doen bij Idols, met je R&B stem”, bromde mijn Zuid-Amerikaanse vriend.
Plotseling begreep ik wat er aan de hand was.

Vanaf het moment dat ik was begonnen met zingen, deed ik dat vol overgave en zonder enige training. Ik zong hard, rauw, ongecontroleerd en vooral met veel passie. Veel emotie.
Omdat de muziek een groeiend deel van mijn leven was, nam ik zanglessen.
Drie verschillende zangdocenten hebben mij geleerd om op m’n ademhaling, articulatie en houding te letten. En oh, wat lette ik er plotseling op.
Ik begon te zingen zoals het hoorde en dat was wat Dave opviel.
“Je klinkt als een wijf”, zei hij.

James Brown, Joe Cocker, Michael Jackson, Freddy Mercury en Bruce Springsteen.
Allemaal zeer gewaardeerde vocalisten die volledige controle over hun stem hadden, maar toch met veel rauwe passie konden zingen.
Rock ’n roll is geen exact vak, de regels moeten soms een beetje worden gebogen.
Mijn grote zang-voorbeelden zongen toch ook niet alsof ze een deel van een kerkkoor waren?
Het waren wijze lessen van Dave. Zijn inzicht en begrip van het verschil tussen met bezieling zingen en doen wat je geleerd hebt waren essentieel voor mijn groeiproces als zanger.
We gingen door. Bandjes vielen uit elkaar, we gingen samenwerken, ik kreeg er een bak ervaring bij en heb mijn zangstem steeds meer ontwikkeld.
Jaren daarna begonnen wij met het spelen van meerdere shows per week. Shows van 3 uur lang, soms wel 4 uur. Mijn stem hield het vol en het klonk beter dan ooit. Volgens Dave kwam het omdat ik zong zonder op de rem te trappen. Ik denk dat ik het met hem eens ben.

Foutjes maken hoort bij een leerproces, maar het is óns leerproces. De beste stuurlui staan aan wal…
We moeten doen wat we willen doen, zonder ons druk te maken wat anderen er van vinden. Zonder ons  op de nek te laten zitten door betweters die denken dat ze ons de hele tijd tips moeten geven.
Zonder ons steeds weer te laten vertellen dat we niet goed genoeg zijn, dat we niet in het maatschappelijk geaccepteerde sjabloontje passen.

Of in de woorden van Dave Gonzo: “Je bent toch geen wijf?”
Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws