Aangepast zoeken

maandag 5 december 2016

DeScorpio's Column: Kind van de rekening


Femke komt uit een gebroken gezin, zoals dat zo mooi heet. Haar ouders zijn gescheiden toen zij nog een baby was, dus ze weet er niets meer van. Toch heeft het effect op haar gehad, maar Femke weet niet beter. Voor Femke is het altijd de normaalste zaak van de wereld geweest dat zij doordeweeks bij haar moeder was en in het weekend bij haar vader.
Papa vertelde haar op een dag dat hij en haar moeder ooit samen hadden gewoond. Dat verbaasde Femke, maar naarmate zij ouder werd en er over praatte met andere kinderen kwam zij erachter dat er ook ouders waren die nog steeds bij elkaar woonden. Femke was er niet helemaal zeker van of ze iets miste, ze had geen vergelijkingsmateriaal. Het had haar wel leuk geleken om haar vader elke dag te zien.

Wat er wel gebeurde doordat zij er met anderen over praatte, was dat Femke ideeën kreeg. Eigenlijk zou Femke wel vaker bij haar vader willen zijn, maar mama zei steeds dat papa het te druk had voor zijn dochter. Dat was jammer, want het was bij papa veel leuker dan bij mama. Papa werd niet zo vaak boos, luisterde goed wanneer Femke iets te vertellen had en knuffelde haar lekker veel. Ze keken samen naar tekenfilms, speelden dat ze spionnen waren, of ridders, of superhelden. Tanden poetsen en douchen moest ook bij papa. Dat wel. Maar er gebeurde veel meer leuke dingen. Het was gezelliger bij papa dan bij mama.
Mama zei dat dat alleen maar kwam omdat je daar nu eenmaal tijd voor hebt in de weekenden. Doordeweeks was het druk met school en zo.

Mama had geen werk, zoals papa. Papa zei dat hij wel moest werken, anders kon hij het huis en de auto niet betalen. Als papa niet naar zijn werk zou gaan, zou hij niets te eten hebben, zei hij. Femke begreep niet zo goed hoe mama dat dan deed.
Femke werd ouder en ouder en begon door te krijgen dat papa haar erg miste als ze niet bij hem was. Dat vond ze eigenlijk wel fijn, want zij miste papa ook erg als hij niet bij haar was. Ze durfde er alleen nooit teveel over te praten omdat mama altijd zei dat papa haar liever niet wilde zien. Femke was bang dat als ze zou zeggen dat ze papa miste, hij haar niet meer wilde zien. Nu ze wist dat papa haar ook miste kon ze eerlijk zijn en er met hem over praten. Femke zei nu eerlijk tegen papa dat ze bij hem wilde komen wonen. Dat ging niet, zei papa. Niet dat hij het niet wilde, maar papa was alleen en hij kon niet voor haar zorgen als hij op z’n werk was. Dat begreep Femke wel, maar toch was het jammer. Femke had van haar opa een telefoon gekregen, zodat ze soms met papa kon praten als ze niet bij elkaar waren. Toen ze nog iets ouder werd, kocht haar vader zelfs een smartphone voor haar.
Dat was fijn, want nu kon Femke met papa Whatsappen en Facetimen en zo.

Mama en Femke hadden steeds vaker ruzie. Mama schreeuwde dan en Femke huilde. Femke werd ouder en probeerde een keer tegen mama te zeggen dat ze het niet met haar eens was. Dat maakte het schreeuwen alleen maar erger.
Femke’s telefoon moest in een kastje liggen, ze mocht van haar moeder niet met haar iPhone in haar handen zitten. Dat vond Femke verschrikkelijk, want zo kon ze niet met papa Whatsappen of Facetimen. Ze zag de volgende dag, of wanneer ze stiekem tussendoor op haar telefoon keek, allemaal berichtjes van haar vader en soms een gemist gesprek. Soms huilde Femke zichzelf in slaap.
Wanneer ze in het weekend bij papa was, zei ze tegen hem dat ze nog steeds bij hem wilde wonen. Dat kon nu wel, want Femke kon goed voor zichzelf zorgen, vond zij.
Papa zei dat hij het ook graag wilde en was het met Femke eens dat zij nu een grote meid was.

Mama vond rond die tijd dat papa niet genoeg alimentatie en bijdrages betaalde om in het onderhoud voor Femke te voorzien. Mama had aan haar uitkering, kinderbijslag en toeslagen nu eenmaal niet genoeg om lekker met Femke naar de McDonald’s en naar de bios te gaan. Haar Alfa Romeo kostte bovendien een hoop geld iedere maand, aan wegenbelasting, verzekering en benzine.
Toen mama aan papa vroeg of hij voortaan 200 euro extra per maand wilde overmaken zei Femke’s vader dat dat niet kon.  Hij werkte hard, maar er bleef niet zoveel geld over na het betalen van alle rekeningen en de bijdrage voor Femke’s moeder.

Mama besloot dan maar een rechtszaak aan te spannen tegen papa. Dat vond Femke verschrikkelijk. Het was haar papa en ze hield van hem. Naar de bioscoop en naar McDonald’s gaan vond ze helemaal niet zo belangrijk. Mama hoefde niets te betalen voor haar advocaat. Zo werkt dat nu eenmaal als je een uitkering hebt. Papa verdiende teveel voor een gratis advocaat, dus moest gewoon betalen.
Papa won en mocht zelfs minder aan mama gaan betalen, zei de rechter. En wat nog mooier was, was dat Femke voortaan vaker naar haar vader mocht! Plotseling mocht ze hem elke woensdag zien en nog steeds in het weekend naar hem toe!
Ze mocht nog steeds niet met hem Whatsappen en bellen van mama, maar dat was niet meer zo erg. Femke zag haar vader nu tenminste om de paar dagen.

Mama schreeuwde steeds harder en vaker. Soms deed mama Femke een beetje pijn. Dan sloeg ze tegen haar arm. Nooit echt hard, maar het was ook niet lekker of zo. Toch deden de klappen minder pijn dan het voortdurende schreeuwen, schelden en de vreselijke dingen die mama over papa zei.
Op een dag zat Femke op zondagmiddag bij papa op de bank.
“Femke, trek je je schoenen aan? Het is half zes. Ik moet je terugbrengen naar je moeder.”, zei papa.
Femke begon plotseling verschrikkelijk te huilen.
Waar het vandaan kwam wist ze zelf ook niet, maar ze kon niet meer stoppen. Papa omhelsde haar en vroeg zachtjes wat er aan de hand was.Femke bracht met horten en stoten uit dat ze niet meer terug wilde naar mama. Dat ze bij papa wilde wonen. Dat ze bang was van mama en dat ze niet meer terug durfde.

Papa belde mama op om te vertellen dat Femke verdriet had en zei dat het beter zou zijn om er even over te praten. Mama luisterde niet naar papa, want ze had het te druk met schreeuwen.
Een half uurtje later stond mama met de politie voor papa’s voordeur. Ze zei dat papa Femke ontvoerd had en dat papa nu een groot probleem had. De politie vroeg aan Femke wat er was gebeurd en Femke vertelde alles eerlijk. De lieve politieagent zei tegen papa en mama dat hij het beter vond als Femke bij haar vader bleef.
Femke was blij en huilde zichzelf in slaap die avond. Deze keer waren het tranen van geluk.

Een paar dagen later hoorde Femke dat haar moeder weer een rechtszaak begon tegen papa. Deze keer werd papa beschuldigd van een heleboel nare dingen. Papa zei dat het allemaal goed zou gaan komen. Naar Femke’s mening wordt niet gevraagd. Eigenlijk alleen door papa en die lieve politieagent, maar niet door rechters, mama en andere mensen.
Komende maandag is de rechtszaak. Femke weet niet wat ze moet doen als papa verliest….

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws