Aangepast zoeken

maandag 14 november 2016

DeScorpio's Column: Waar blijft die zombie-Apocalyps?


Zullen we het even over iets anders hebben dan over Donald Trump en Hillary Clinton? Ik heb soms het idee dat de Amerikaanse politiek in Nederland populairder is dan de onze. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn om op een onbewoond eiland te wonen. Natuurlijk zou het dan geen onbewoond eiland meer zijn, want dan woon ík er! Hoe dan ook, ik zie het helemaal voor me.
Een hut, gebouwd van houten planken en boomstammen, krijgt stevigheid doordat ik de palmbomen gebruik als een soort natuurlijke fundering. Alles wordt bij elkaar gehouden door touwen en hier en daar wat schroeven en spijkers. Op de begane  grond ligt slechts een stapel brandhout. Met een touwladder klim ik dan naar de eerste verdieping, waar ik slaap en leef. Zo ben ik beschermd tegen wilde dieren. Tegen mensen hoef ik mezelf niet te beschermen, want die zijn er niet op mijn nauwelijks bewoonde eiland. Jawel, een paar. Maar dat zijn de mensen die ik zelf heb meegenomen en die mogen gewoon in mijn hut!

’s Avonds zitten we binnen. In de hut. Dat doen we vooral omdat de meeste roofdieren op jacht gaan in het donker. Ook zijn de muggen en andere insecten nogal omvangrijk op ons tropische eiland, dus die houden we buiten door onze hut hermetisch af te sluiten. Of in elk geval zodanig afgesloten dat er geen muggen naar binnen kunnen. Dat slaapt lekkerder.

Overdag zijn we druk bezig met het plukken van fruit, het vangen van vis, het verbouwen van groenten in onze aanzienlijke moestuin en het jagen op klein wild. Zo nu en dan bouwen we een nieuwe verdieping op de hut of repareren we iets dat versleten is of gewoon kapot is gegaan. Wanneer al onze taken zijn voltooid, gaan we boeken lezen, spelletjes spelen, zingen we liedjes bij het kampvuur en ontstaan er urenlange gesprekken. Dat vinden we leuk, gesprekken voeren. In elk geval een stuk leuker dan janken over het ontbreken van een stopcontact om onze smartphones in op te laden.
Telefoon,  politiek, politieke correctheid, oorlog, hipsters, werkgevers, belasting, mensen die onterecht een uitkering ontvangen, criminelen, herrieschoppers, Gordon, uitlaatgassen, formulieren, wekkers, verkeerslichten, wegpiraten, passieve agressie, rechtszaken om niets, autoritaire figuren, fascisme, racisme, seksisme, frustratie, verdriet, corruptie, sociale verantwoordelijkheden en terroristen zijn er niet op ons eiland.

Natuurlijk moeten we het ook doen zonder internet en elektriciteit, maar dat is een prijs die we met plezier betalen. De boeken die ik heb meegenomen en het feit dat we kunnen lezen zijn eigenlijk enkele van de weinige dingen die we dankbaar over hebben gehouden aan de zogenaamde beschaving. Verder kijken we alleen hoofdschuddend en soms wat grinnikend terug op de tijd dat we mee deden met de maatschappelijke gewoontes en tradities.

Een utopie? Hoogst waarschijnlijk wel ja. Als het gemakkelijk te bereiken zou zijn, had ik het waarschijnlijk al gedaan. Maar dan zou ik niet de enige zijn en was mijn nauwelijks bewoonde eiland al snel een bolwerk van mensen die klaar waren met de ‘normale’ maatschappij. Een nieuwe maatschappij zou zich vormen, met alle gevolgen van dien.
Toch zit er een bijzondere boodschap in dergelijke luchtkastelen.

Ben je 100% gelukkig? Als zoiets al in percentages uit te drukken zou zijn, zouden wij dan echt kunnen zeggen dat we 100% gelukkig waren? Okay, ik ga wel eerst.
Nee, ik ben niet 100% gelukkig. M’n gezin, m’n muziek, m’n werk, m’n hobby’s en m’n gezondheid maken me gelukkig. Maar er ligt doorgaans ook een hele stapel ellende op de loer die mij soms een wanhopig, gefrustreerd, boos, verdrietig en machteloos gevoel geven. Als ik er over na denk, worden al die dingen veroorzaakt door andere mensen. Mensen uit die maatschappij. Mensen die het niet leuk vinden dat mijn dochter bij mij wil wonen. Mensen die vinden dat degenen met een fulltime baan overal voor moeten betalen, terwijl zij die iets minder ambitieus zijn alles gesubsidieerd of zelfs gratis krijgen. Mensen die het verschil tussen mijn en dijn niet kennen. Mensen die er voor zorgen dat zij die écht een uitkering of zorg nodig hebben  het nauwelijks of niet ontvangen omdat het geld op is. Mensen die anderen het licht in de ogen niet gunnen, die hun jaloezie of de eigen onzekerheid projecteren op de gelukkige, succesvolle mensen.

Wat ik van Donald Trump, Hillary Clinton, Gary Johnson en Jill Stein vind is irrelevant. Het zijn voorbijgangers in de bittere ellende die wij beschaving noemen. De komende landelijke Nederlandse verkiezingen in 2017? Zelfde verhaal.
Ik kan me herinneren dat Pim Fortuyn werd uitgekotst door de media en daarom ook door een groot deel van het Nederlandse volk. Dat was meteen voorbij toen die idioot (die overigens na twee derde van zijn gevangenisstraf alweer op vrije voeten was, een uitkering ontvangt en weigert te werken) Pim door z’n hoofd schoot.
Wat zijn we gemakkelijk van ons standpunt af te brengen door zoiets. Pim Fortuyn is een soort held geworden voor ons, zelfs voor zijn tegenstanders.  In andere landen is het niet anders. Jarenlang hoorde ik mijn Californische  maatje klagen over Obama. Nu verlangt hij plotseling terug naar de democraat. Maar er veranderd niet zo heel veel. Niet echt…

We zitten met z’n allen gevangen in een dagelijkse sleur op grote schaal en niemand van ons kan er iets aan doen. Waar blijft die zombie-Apocalyps?
Misschien is het dan toch maar een beter idee om op zoek te gaan naar een onbewoond eiland. Vis vangen en liedjes zingen.
Heerlijk!
Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws