Aangepast zoeken

zaterdag 8 oktober 2016

DeScorpio's Column: We hebben het druk

40-urige werkweken, één of meer avonden per week sporten, muziek maken, de politiek geëngageerde blaaskaak uithangen, kinderen helpen met huiswerk, verzorgen, met hen spelen of hen naar school brengen, het huishouden doen, de dakgoten schoonmaken, gras maaien, de afwas doen, boodschappen, LOI-opleidingen om steeds slimmer te worden,
koekoeksklokken verzamelen, naar Marco Borsato concerten gaan, de (online) krant lezen, woon-werkverkeer, klagen over de overheid, klagen over vluchtelingen, klagen over mensen die klagen over vluchtelingen, naar de kapper, de tandarts, in de rij staan, tanken, filerijden, schoonmoeders bezoeken, onderuitgezakt op de bank televisie kijken, lezen voor het slapen gaan, neuken, onze grootouders bezoeken in het bejaardenhuis, belastingformulieren invullen, de plantjes van de buren water geven, de buren vragen of ze onze plantjes water willen geven, vakanties boeken, op vakantie gaan, koken, eten, slapen, poepen en de auto wassen.

We hebben het zó druk dat er om de haverklap één van ons door de hoefjes zakt. Een burn-out of overspannen, ik begrijp het verschil niet zo goed. Stress stapelt zich op, maar wordt niet verwerkt. Slapeloze nachten, nare dromen, zere rug, hoofdpijn, opvliegerigheid, maag- en darmproblemen, spontane huilbuien, woede uitbarstingen, eindeloze discussies en zelfs ruzie met degene van wie we het meest houden, boos worden op kinderen terwijl ze eigenlijk niet echt iets verkeerd deden, een hekel hebben aan onze baas, een hekel hebben aan onze collega’s, irrationele angsten en misschien hier en daar een lusteloze zondag. Als één of meer van bovenstaande fenomenen je bekend in de oren klinken is het misschien tijd om diep adem te halen en naar je leven te kijken.
Nee, ik ben geen psycholoog . Ik ben niet eens ervaringsdeskundige in alles wat ik net heb op lopen dreunen. Maar ik maak me wel zorgen.

We leven in een prestatiegerichte maatschappij, wat er toe leidt dat mensen zichzelf soms voorbij lopen. Te ambitieus en te hard op zoek naar erkenning. We willen zo graag een nieuwe auto en een groter huis dat we ten koste van onze geestelijke en zelfs lichamelijke gezondheid maar door blijven gaan. Plotseling is het dan te laat. De huisarts adviseert je met klem om maar even een paar weken niet te gaan werken. Maar dat kan niet, want je bent zo belangrijk. Toch?
Het kan niet, want als je jezelf laat kennen zal je baas die promotie aan een ander geven. Het kan niet, want stel je voor dat je je klanten kwijt raakt. Je kunt niet thuis blijven, je leven is gewoon te druk. Je gaat door, want de keuze is niet aan jou.
Hoewel iedereen in je omgeving zag dat het al te laat was, realiseer je een paar weken of maanden later zelf ook dat het te laat was. Je klapt in elkaar en je bent een leeg omhulsel. Je leven is één grote bende en je hebt geen idee hoe je het op moet lossen.

Is het echt nodig dat we elkaar dit aan blijven doen? Is het niet veel belangrijker dat we ook genieten van de levens die we voor onszelf hebben opgebouwd?  Waarom werken we zo hard, waarom plannen we zo om onze toekomst veilig te stellen? Omdat het alternatief armoede is. Omdat er een hoop mensen in de wereld zijn die geen Playstation hebben. Ze hebben geen auto voor de deur, geen smartphone, geen boormachine en geen combimagnetron.
Voor velen van ons zijn deze materiele zaken niets minder dan essentieel. Waar zouden we immers zijn zonder onze auto’s en smartphones?
Dus we gaan weer aan de slag. De sportschool is een noodzakelijk kwaad, want we willen niet dik worden. Vergaderingen van de vereniging van eigenaren moeten worden bijgewoond, want stel dat er iets wordt besloten waarmee we het niet eens zijn. We moeten een schoon huis, we moeten vriendschappen onderhouden en het is absoluut van belang dat we dagelijks onze Facebookstatus updaten.
We maken de keuze zelf. We doen het echt zelf.
Maar het kan erger…

Hoeveel tijd hebben onze kinderen om te spelen? Hoeveel tijd hebben ze om hutten te bouwen? Hoeveel tijd hebben  ze om met hun Lego te spelen, achter een bal aan te rennen en in bomen te klimmen?


School is belangrijk. Maar spelen is dat ook.
Ik kan je eerlijk vertellen dat ik soms enigszins geïrriteerd ben over het gebrek aan vrije tijd die mijn kinderen hebben. School is een uitputtingsslag en de doordeweekse avonden staan in het teken van huiswerk en vroeg naar bed als voorbereiding op weer een nieuwe dag vol verplichtingen. Dan praat ik nog niet eens over sporten, muziekles en al die andere dingen waar kids soms aan moeten geloven.

Begrijp me niet verkeerd! Ik pleit niet voor lethargie, ik pleit niet voor een leven zonder verantwoordelijkheden, ambities, werklust en toekomstplannen.
Ik wil gewoon graag dat we ons realiseren dat de maatschappij anno 2016 een stuk drukker en sneller is dan een paar honderd jaar geleden. Met alle voor- en nadelen van dien.
Mijn medeleven gaat uit naar de mensen die begrijpen wat ik bedoel.



Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie posten

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws