Aangepast zoeken

maandag 5 september 2016

DeScorpio's Column: Zet je televisie uit, het leven is te kort!

Vroeger, toen ik nog een klein Loutje was, las ik graag boeken. Met een tas vol gelezen boeken fietste ik wekelijks naar de bibliotheek om ze daar om te ruilen voor verse, ongelezen (door mij althans) exemplaren. Zodra ik thuis kwam begon ik meteen te lezen.
Kinderboeken, natuurlijk, want daar ben je kind voor. Stripboeken van Sjors & Sjimmie, Suske & Wiske en de onvermijdelijke Donald Duck zaten ook in de tas, maar ik beperkte me niet tot dit genre. Boeken zonder plaatjes vol avonturen zwengelden mijn fantasie en creativiteit aan en zorgden er ‘spelenderwijs’ voor dat ik goed werd in de Nederlandse taal. Mijn vocabulaire was aanzienlijk voor een knaapje van mijn leeftijd en spelfouten maakte ik zelden.

Natuurlijk speelde ik ook buiten. Stoeptegels werden volgekrijt, voetballen werden naast gekunstelde doeltjes geschoten en menig hut werd door mij en mijn makkers gebouwd.
Ook de televisie was een meer dan welkome bron van vermaak, maar was niet zo gericht op de kinderen als vandaag de dag. Mijn generatie keek op Zaterdagochtend naar Transformers, He-Man, MASK en natuurlijk Teenage Mutant Ninja Turtles. Doordeweeks was er niet veel voor kinderen op de buis, op The A-team, Airwolf, Macgyver en de herhalingen van Batman uit de jaren ’60 na.
Gelukkig hielden mijn leeftijdsgenoten en ik veel tijd over om te spelen met ons speelgoed, verstoppertje te spelen en in bomen te klimmen.

Er kwam een periode dat ik bijna niet meer las, niet meer buiten speelde, maar vooral televisie keek en stond te hangen met dezelfde maten als waar ik voorheen mee knikkerde en Knightrider mee speelde. Tegenwoordig heet dat chillen ofzo, maar wij gebruikten nog niet van die rare uitheemse woorden, vonden wij zelf.  De middelbare school, de puberteit, maar vooral het huiswerk en de plotselinge druk om goede cijfers te halen verpestten voor mij de lol van het lezen. Waar ik voorheen regelmatig recreatief een boek verslond, begon ik lezen destijds een saaie klus te vinden.
Op dat moment zelf had ik het niet eens in de gaten, maar ik heb jarenlang geen boek aangeraakt. Zelfs niet wanneer het voor school moest, al is dat een ander verhaal.
Wel heb ik tijdens mijn middelbare schooltijd de Amerikaanse comics ontdekt. Dat was ook lezen, maar dan een stuk cooler (Hey! Toch een raar uitheems woord). Daredevil, X-Men en dezelfde Teenage Mutant Ninja Turtles als uit de tekenfilms van de jaren ’80 trokken mijn aandacht. Retrospectief was het taalgebruik in de meeste comics van hoog niveau, waardoor ik nog steeds spelenderwijs werkte aan mijn grammatica en spelling. Deze keer in het Engels.

Pas na de middelbare school pikte ik het boeken lezen weer op. Het lezen van comics verdween op de achtergrond, want ik wilde de twee werelden niet combineren. Lezen, lezen, lezen. Fictie, Non-fictie, religieuze en filosofische werkjes, biografieën, kranten, magazines, columns, e-mails, SMSjes, ondertiteling en natuurlijk die flauwe kutgrapjes op de zijkant van een doos hagelslag.
Het comics lezen pikte ik enkele jaren geleden toch weer op, deze keer in staat om de boeken en comics naast elkaar te lezen. Altijd één of twee boeken en een stapeltje comics voorhanden.
Schrijven? Dat deed ik er voor de lol een beetje bij. Veel van mijn schrijfseltjes zijn nooit door anderen gelezen, tot muziekmagazines 3voor12 en Zinesters mij de kans gaven mijn hersenspinsels te delen met nietsvermoedende muziekliefhebbertjes. Ook Zoetermeernieuws.nl gaf me een platform (klachten over mij mogen naar de hoofdredacteur worden gestuurd!) en de reacties bleven niet uit. Positieve en negatieve reacties, wel te verstaan.
Die reacties spoorden mij aan om iets minder onzeker te worden over wat ik schreef en zodoende was ik klaar om mijn wat oudere schrijfsels te delen met anderen.
Onlangs zei ik tegen m’n vriendin, ook een enthousiast lezer en bovendien een lekker wijf, dat ik ooit meerdere boeken had geschreven en deze nooit aan iemand had laten lezen. Ze stond er op dat ik ze naar haar toe zou e-mailen en als een lekker wijf mij een dergelijk commando geeft, heb ik natuurlijk geen keus. Ik stuurde één van mijn half voltooide werkjes en ze liet me direct weten dat het spannende en uitzonderlijk onderhoudende kost was.
Momenteel ben ik druk doende het werkje te voltooien, zodat het geen half voltooid schrijfsel meer is, maar een volwaardig manuscript. Ongepubliceerd en wel….

Terugkijkend op mijn lees-verleden moet ik concluderen dat lezen mij altijd heeft bevrijd van de dagelijkse sleur. Veel meer dan televisie of film ooit hebben gekund.

Mijn dochter is ook altijd een lezer geweest, altijd een boek op haar nachtkastje. Toen ze nog heel klein was zat ik regelmatig voor te lezen, maar al snel kon ze zelfstandig hele boeken doorspitten.
Nu ze op de middelbare school zit is het recreatief lezen gestopt, net als destijds bij haar ouwe.
Gezien haar enthousiasme voor superhelden en –schurken films van DC en Marvel (beide uitgeverijen van comics en bekend van superhelden zoals Batman, Spider-Man en Captain America), dacht ik dat het een goed idee was om haar eens een comic van mij te laten lezen.
Ze had geen interesse, dus ze houdt het bij e-mails, whatsapp-berichten en Instagram-posts.
Ook goed! Het is immers 2016 en oude mannen zoals mijn leeftijdsgenootjes en ik moesten maar eens met de tijd mee gaan, nietwaar? We hebben het eerder gedaan, want ik lees geen Sjors & Sjimmie meer en bouw helaas nooit meer een hut.

Moraal van het verhaal? Zet je televisie uit en lees een boek.
Of schrijf er één. Het leven is te kort voor lethargie.  
Lou DeScorpio

1 reacties:

awesome LOU, wat een inspiratie!
gr bas (comic addict)

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws