Aangepast zoeken

zondag 7 augustus 2016

DeScorpio's Column: Onze ouders en grootouders waren superhelden

Mijn grootvader was 76 toen hij aan kanker overleed. Erg jong, vind ik, maar hij heeft wel geleefd als een held. Zijn echtgenote, mijn grootmoeder dus, is inmiddels 90 en ze woont pas enkele jaren in een verzorgingshuis. Voor die tijd was ze zelfstandig en dopte ze haar eigen boontjes. Dat maakt me trots, maar om eerlijk te zijn werd het zelfstandig thuis wonen mede mogelijk gemaakt door mijn vader, mijn ooms en tantes en hun wederhelften. De zorg lag met name bij hen, wat ik een applaus waard vind.

Ikzelf ben een egoïstisch stuk vreten. Druk met werken, muziek maken, van m’n dochter houden en lastig gevallen worden door mijn ex-vrouw. Ik schaam me er niet voor, maar neem het mezelf wel kwalijk dat ik er niet vaker ben voor mijn oma, maar ook voor mijn vader en moeder. Allerlei redenen kunnen genoemd worden waarom mensen van mijn leeftijd het te druk hebben om de zorg voor ouderen op zich te nemen, maar er zit geen enkele goede reden tussen.

Wij leven in een zorgstaat. We leven in een land waarin tijdens en na de Tweede Wereldoorlog letterlijk en figuurlijk is geknokt voor welvaart en geluk. Mijn opa heeft tegen de Nazi’s gevochten en heeft in de magere jaren na de bevrijding hard gewerkt om zijn gezin te onderhouden. Een prachtig bijkomend voordeel daarvan is dat hij en al zijn leeftijdsgenoten een stabiele economie hebben opgebouwd in Nederland. Een economie waarin ruimte is om voor de zwakkeren te zorgen. WW-uitkeringen, WAO-uitkeringen, zorgverzekeringen, noem maar op. Wat een prachtige uitvindingen en hoe gelukkig mogen wij wel niet zijn met deze sociale zekerheden.

Mijn vader heeft het voorbeeld van mijn opa gevolgd en heeft geploeterd. Hij werkte 60-urige weken, maar heeft mij en mijn zus een te gekke jeugd kunnen geven door zijn werklust. Het eerste dat mijn vader deed als hij ’s avonds thuis kwam, was op zijn knieen op de vloer zakken om met ons te spelen. Pas daarna ging hij eten en pas nadat wij in bed lagen nam hij tijd voor zichzelf. Hij meldde zich nooit ziek en klaagde nooit over een zere rug. Voor mijn moeder en oma geldt hetzelfde natuurlijk, dat begrijpen jullie wel. Vrouwen die zonder klagen en moe worden voor hun gezin en man zorgden en niet gingen piepen of janken als de WiFi een keertje uitviel of de cassiére in de supermarkt per ongeluk twee bakjes champignons aansloeg op haar kassa, in plaats van één.

Jong geleerd is oud gedaan en ik heb altijd geprobeerd om zoveel mogelijk als mijn vader te zijn. 40 uur per week werken was niet genoeg en ik deed er allerlei dingen naast, al waren dat in mijn geval vooral creatieve dingen zoals schrijven of muziek maken. Desalniettemin vond ik het zonde van mijn tijd om op mijn zuignap voor de televisie te hangen en naar herhalingen van The A-team te kijken als ik ook liedjes kon schrijven en zingen. Een bink zoals mijn vader en opa ben ik nooit geworden, helaas.

Jammer genoeg zijn niet alle landen in de wereld gezegend met een sterke economie en vaders en opa’s die zich zo onvermoeibaar hebben ingezet als de mijne. Sommige landen hebben er een potje van gemaakt en met dank aan de Europese Unie wordt hun broek nu omhoog gehouden door de braafste jongetjes van de klas. Dat is mooi! Het is zorgen voor elkaar, maar dan in het groot. De landen die het wat minder makkelijk hebben, worden geholpen door de landen die wat sterker zijn. Ik moet denken aan het verhaaltje dat mijn moeder me vroeger vertelde over de mier en de krekel. De kunstzinnige, vrolijke krekel vierde de hele zomer feest en maakte muziek. De mier was druk bezig met het verzamelen van voedsel, zodat hij de strenge winter door kon komen. De mier waarschuwde de krekel zelfs nog voor de komende winter, maar de krekel vond dat de mier niet zo moest zeuren. Toen de winter kwam had de krekel honger en de mier had een rijke voorraad voedsel waaruit hij kon putten. Je raadt het al, de krekel kreeg wat van het voedsel van de mier, zodat ook hij de strenge winter kon overleven en zo leefden ze nog lang en gelukkig.

Laten we hopen dat de landen die het wat minder getroffen hebben door ons geholpen kunnen worden en dat de economisch sterkere landen niet zo ver meegetrokken zullen worden in de armoede, dat de sociale zekerheden verdwijnen. Dat zou namelijk betekenen dat wij moeten doorwerken tot we 70 zijn, terwijl de Grieken nog steeds klagen dat ze niet meer op hun 55ste met pensioen kunnen. Dat zou betekenen dat onze ouders geen AOW meer zullen ontvangen als ze oud zijn. Dat zou betekenen dat ze geen zorg meer zullen krijgen als ze oud zijn en dat wij hen in huis moeten nemen. Dat zou betekenen dat onze WAO-ers en WW-ers moeten gaan werken. Dat zou betekenen dat bands en andere kunstenaars geen subsidie kunnen krijgen en daadwerkelijk moeten gaan werken, liedjes schrijven en shows spelen en zo.
Wacht eens even… Dat was toch al zo?

Nee. Er is een scala aan schilders, beeldhouwers, muzikanten en dichters die niet van hun kunst kunnen leven en er een subsidie bij moeten krijgen om te kunnen leven.
Belachelijk.

Ik maak al 20 jaar muziek en heb nooit een dubbeltje subsidie ontvangen. Werken, werken, werken. Als je goed genoeg bent, betalen mensen voor je kunst.
Waarvan akte.

Klagen is heerlijk en we doen het allemaal, maar een hand in eigen boezem steken zou een mooi alternatief zijn. Stop met teren op iemand anders’ zak als je in staat bent om je eigen boontjes te doppen. Draag je steentje bij, in plaats van dat je de voedselvoorraad van je buurman opvreet. Zorg voor je kinderen en zorg voor je ouders, verkoop je kunst en zeg nee tegen aalmoezen.
Wij zijn toch kinderen van onze ouders? We zijn toch kleinkinderen van onze grootouders?
Dat waren pas echte mannen en vrouwen. Wij zijn slechts een slap aftreksel, met onze Pokemon GO verslavingen, Flakka-experimenten, anti-depressiva recepten, ziektedagen en doorlopende kredieten. Met onze tijdlijnen vol klaagzangen en verwijten naar elkaar. Met onze politieke nonsens, religieuze fanatici, collectieve luiheid en discriminerende inborst.


Wij kijken in de bioscoop naar Batman en Captain America.
Onze ouders en grootouders waren zelf superhelden.

Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws