Aangepast zoeken

maandag 15 augustus 2016

DeScorpio's Column: Alle muzikanten zijn drugsverslaafde nietsnutten

“Jullie muziek past niet in mijn show en ik tolereer geen cocaïne en/of crack gebruik in de studio.”, las ik in mijn email, deze week. Het was een mail van  ZFM Zoetermeer, waar ik komend weekend te gast zal zijn voor een kort interview en wat liedjes van mijn rockband Shagging Ponies. Bovenstaand citaat heb ik natuurlijk uit de context gerukt en ik moet zeggen dat er een gekanteld lachend gezichtje achter stond : -),  dus DJ Richard Lindeman zal ongetwijfeld een grap hebben gemaakt. Maar iets vertelde mij dat hij bang was dat hij 5 langharige stukken tuig in zijn studio zou krijgen, met crackpijpjes, spuiten en snuifbuizen.

Op Vrijdag 26 Augustus zal ik met mijn band  in Cultuurpodium De Boerderij in Zoetermeer te vinden zijn. We spelen daar een korte show van anderhalf uur en nemen de nieuwe band van onze ex-drummer mee als voorprogramma. Normaal gesproken spelen we een show van een uur of 3, boordevol interactief entertainment, eigen nummers, covers, dansjes, grapjes en natuurlijk bakken vol enthousiasme. Deze keer houden we het kort.  Een kortere show betekent wat ons betreft niet dat we er minder enthousiasme in stoppen, dus er is een grote kans dat De Boerderij zal gaan ontploffen van plezier.
Zelf zijn we erg enthousiast over de nieuwe band van onze oude drummer The Animal, die de band enkele jaren geleden verliet om medische redenen. ’Legendary Orchestra of Love’ is de naam van zijn nieuwe band. Een heerlijk theatrale naam en een tikkeltje narcistisch, maar hoe kan het ook anders met leden uit de Zuid-Hollandse underground legende Mucho Maestro. Hoe kan het ook anders met de ex-drummer van de stoutste rockband van Nederland, Shagging Ponies?
De tour die wij hebben gepland om ons debuut-album te promoten, nadert haar einde. We zijn flink murw gebeukt en hebben er heel wat uurtjes muziek maken opzitten. Radio interviews, CD-recensies, nog meer interviews en heel veel geregel achter-de-schermen. Juist toen we even aan het bijkomen waren tijdens een paar weekjes zomervakantie, belde The Animal (of Ani, zoals ik ‘m al jaren noem) me op om te vragen of ik ergens bij wilde helpen.
Nieuwsgierig en enthousiast reed in naar de Oude Binnenweg in Rotterdam, waar de boys van Legendary Orchestra of Love een korte documentaire aan het filmen waren over hun nieuwe band. Een vreemd interview werd mij afgenomen en ik gaf eerlijk antwoord op iedere belachelijke vraag. De video zal snel op YouTube te bewonderen zijn en ik ben best nieuwsgierig hoe het er uit zal zien. De muziek die het trio mij liet horen was in elk geval zó goed dat ik hen meteen vroeg in ons voorprogramma te komen spelen tijdens de show in De Boerderij. Natuurlijk zeiden ze ja.

Er heerst een gigantisch misverstand in Nederland dat alle muzikanten drugsverslaafde nietsnutten zijn. Vorige week gaf ik in mijn column al aan dat dat in de meeste gevallen niet zo is. Dat de meeste muzikanten juist knokkers zijn. Dat je in Nederland alleen muzikaal succes kunt boeken als je er voor de volle 100% voor gaat. Deze week wil ik dat benadrukken, niet in de laatste plaats om de ongetwijfeld goed bedoelde grap van ZFM DJ Richard.

In tegenstelling tot de spookverhalen die we op televisie zien en horen en in allerlei biografieën van popsterren lezen, zijn muzikanten in de eerste plaats vooral verslaafd aan het muziek maken. Aan de creatie van muziek. Steeds als je een liedje schrijft, heb je iets gemaakt wat eerder nog niet bestond. De kick die dat oplevert, is nagenoeg onbeschrijfelijk. Superlatieven schieten mij tekort om de overtreffende trap van trots, de ultieme voldoening van creatie en de natuurlijke ‘high’ van nieuwe muziek uit te drukken. Tot zover mijn poging.

“Drugs zijn voor pubers en losers!”, hoorde ik een gerespecteerd Nederlands muzikant ooit brullen in een halfdronken bui.
Er zit iets in. Of je nu vóór of tegen het gebruik van geestverruimende middelen bent, je kunt niet ontkennen dat het op den duur een bepaald nadelig effect heeft op de gebruiker.
In de afgelopen twintig jaar heb ik inderdaad muziek gemaakt en zelfs in bloedserieuze bands gezeten met drugsgebruikers. Junkies zelfs.
Ik heb mensen uit bands geflikkerd omdat ze achter hun drumstel zaten te trippen tijdens een show. Helaas heb ik zo’n beetje alle drugs wel eens van dichtbij gezien. Heroïne, cocaïne, XTC, LSD, MDMA, Marijuana, paddestoelen en al die andere bende. Ik zag ook het effect op de gebruikers…
Wat ik er van geleerd heb staat als een paal boven water: Hoe minder drugs, hoe meer succes.

Een saillant detail van de huidige band waarin ik zing en misschien wel de meest beruchte van mijn hele muzikale wan-carriére, is dat er nauwelijks tot geen drugs wordt gebruikt. Laten we dan de Paracetamolletjes en de flessen whisky maar even niet mee tellen.
De lijnen coke die je in enkele video’s op ons YouTube kanaal aantreft, zijn dan ook gemaakt van poedersuiker, gewoon voor de grap. Iedereen die nu zegt dat we niet rock ’n roll zijn, heeft het niet begrepen. Rock ’n roll komt uit je hart en is een resultaat van pijn uit je verleden.
En in het verleden was er genoeg pijn.
Waarom we dan berucht zijn? Weet ik veel… Misschien vanwege het gebrek aan taboes, onze  vrijheid op het gebied van seks, taalgebruik, humor, sociale interactie, show en liefde.
Lees eens een aantal biografieën, het liefst van een artiest waar je fan van bent. Dan zul je zien dat drugs uiteindelijk alles kapot maakt en dat het ware succes pas komt wanneer muzikanten nuchter zijn.

Ik nodig heel Zoetermeer uit om Vrijdagavond, 26 Augustus naar De Boerderij te fietsen. Dan laten wij zien hoe een nuchtere rockband er uit ziet! Gezellig!
Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie posten

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws