Aangepast zoeken

vrijdag 15 juli 2016

DeScorpio's Column: Flakka

Ik heb geen cookies nodig om te weten dat jij graag iets wilt lezen dat NIETS te maken heeft met Pokémon jagen. Dus we gaan deze week op de leerzame toer. Ben je er klaar voor?

Op YouTube zijn filmpjes te vinden van mensen die de nieuwe drug ‘Flakka’ hebben gebruikt. Toen iemand mij er over vertelde, werd er gezegd dat het een drug was die mensen zombie-achtig gedrag gaf. Dat maakte mij nieuwsgierig (naar filmpjes, niet naar die troep in m’n aderen), want ik vind zombies cool.

Flakka wordt ook wel de $5 Insanity drug genoemd en is voor zover ik weet ontstaan in het zuiden van de VS, hoewel het inmiddels over de hele wereld te vinden is. Het is een spotgoedkope, syntethische drug die je kunt snuiven, slikken, spuiten en zelfs in een E-sigaret kunt proppen om jezelf lekker kapot te ‘vapen’.
Het injecteren wordt niet aangeraden vanwege de stoffen waarmee Flakka versneden is. Je injecteert dus ook aarde, talk-poeder en zeep in je aderen. Alsof de drugs op zich nog niet gevaarlijk genoeg zijn!

Flakka fuckt met je neurotransmitters. Dat zijn stoffen die in je hersenen allerlei signalen overdragen. Voorbeelden van neurotransmitters zijn bijvoorbeeld dopamine en serotonine. Schizofrene mensen hebben een teveel aan dopamine, terwijl mensen met Parkinson hier juist weer een tekort aan hebben. Je kunt je dus voorstellen dat Flakka een flink effect heeft op je gedrag.
Een gewenst effect?
De abrupte en soms onmogelijk lijkende bewegingen die een persoon onder de invloed van Flakka maakt doen denken aan de wandelende doden die we uit films, series en comicbooks kennen. Een high kan wel 30 uur duren, dus als je het niet prettig vindt heb je een probleem. Je zit er een tijdje aan vast. Hallucinaties en paranoia nemen het over en extreme agressie, hoge bloeddruk  of zelfs beroertes zijn te verwachten. Het uitvallen van organen is ook nog eens een mogelijkheid.
Ik heb een paar filmpjes bekeken en één van de eerste dingen die me opviel was dat het allemaal hele normale mensen zijn. Geen junks, geen randgroepjongeren, geen rare figuren. Gewoon mannen en vrouwen met spiksplinternieuwe gympen, goed verzorgde nagels en schone kleren. Deze gewone mensen hebben dus Flakka geprobeerd, wat een derivaat is van het meer bekende MDMA, en zijn compleet de weg kwijt geraakt.

The Walking Dead-achtige grommen, rare bewegingen, verward taalgebruik, grote ogen, agressieve lichaamstaal en soms als een randdebiel op hoge snelheid door de achterruit van een geparkeerde auto vliegen, opstaan en gewoon weer door rennen.

Noem me ouderwets, maar ik begrijp het nut niet van dit soort middelen. Nog nooit ben ik ’s morgens opgestaan met de gedachte; “Vandaag ga ik m’n lichaam en geest eens lekker kapot maken met synthetische teringzooi die al een hoop mensen in het gevang heeft doen belanden of zelfs het leven kostte.”


Ze noemen drugs als MDMA, GHB en nu dus Flakka  ook wel ‘party-drugs’.
Dat heb ik altijd een beetje triest gevonden. Ik ga hier niet zitten beweren dat ik het braafste jongentje van de klas ben en dat ik nooit rare dingen heb gedaan toen ik nog jong en onbezonnen was. Toch ben ik van mening dat als je drugs of alcohol nodig hebt om te feesten, je beter gewoon lekker niet kunt gaan feesten!

Een feest moet bij mij persoonlijk een resultaat zijn van een blije gelegenheid of een euforisch gevoel. Als je blij of enthousiast bent over iets, kun je lekker los gaan zonder je perceptie te beinvloeden met allerlei middelen.

Als kind konden we enthousiast worden over het inpakpapier waarmee ons cadeautje was ingepakt, een ritje naar ons favoriete fastfood-restaurant of een tekenfilm op televisie. Dat gaf ons een natuurlijke high, een euforisch gevoel.


Toen we wat ouder werden, werd het wat lastiger om die natuurlijke high te pakken te krijgen, maar als tieners zwijmelden we weg bij filmacteurs, popsterren of in enkele gevallen de schrijvers of tekenaars van ons favoriete stripfiguur. Verliefdheid stak haar lelijke kop op en we begonnen onze natuurlijke high steeds op nieuwe plekken te zoeken.


Het onvermijdelijke ouder worden zorgde ervoor dat we niet meer snel onder de indruk waren van dagelijkse dingen. Enthousiasme werd schaars en de natuurlijke high begon een ongrijpbaar iets te worden.

Tekenfilms zijn in het volwassen bestaan van veel mensen een punt van irritatie, fastfood-restaurants halen het niet bij de zelf gemaakte maaltijden van onze favoriete thuis-kok(kin) en inpakpapier is maar inpakpapier. Ik begrijp het dus best dat sommige mensen dan op zoek gaan naar een andere manier van high worden. Een fles whisky, een sigaretje, een pretsigaretje, een lijn coke, een ‘postzegeltje’ of…. een fikse dosis Flakka.
Ik word er verdrietig van.

Nogmaals, ik ben niet van de blauwe knoop. Ik drink alcohol, al heb ik sinds mijn 19de geen andere middelen meer gebruikt. Maar mijn natuurlijke high is nog bijna dagelijks aanwezig! Ik kan intens vrolijk, enthousiast en gelukkig worden van mijn dochter, mijn muziek, een toffe film, een prachtig getekend stripboekje, een hilarische grap, een verlichtend gesprek of een mooie vrouw.
Waarom zou ik al die dingen opgeven voor een 30-urige trip waarin ik geen enkele controle meer over mezelf heb?

Ik kan geen reden vinden om m’n aderen vol te spuiten met Flakka. Misschien is het de Nederlandse nuchterheid?
Nee, want afgelopen week is het eerste Nederlandse Flakka slachtoffer gevallen. In Den Haag.
Wedden dat dat nog maar het begin is?

Dan toch maar Pokémon vangen, als een soort digitale drug.
Welkom in de 21ste eeuw.


Lou DeScorpio

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Gratis ads

NOS.nl binnenlands nieuws